حفاظت و ایمنی در داربست

حفاظت و ایمنی در داربست

مصالح تشکیل دهنده داربست (چوب – فلز) و وسایل اتصال از نوع مرغوب باشد.

پایه ها بر روی کف محکم مستقر شوند وتعداد ان ها با توجه به ارتفاع و بارهای وارده به اندازه ی کافی باشد.

حداقل دو محافظ طولی ( چپ و راست ) در هر داربست به کار رود.

برای جلوگیری از واژگون شدن، داربست های بلند به دیوار ساختمان مهار شوند، حداقل فاصله دو مهار از یکدیگر در داربست های فلزی ۶ متر است.

حداقل ضخامت تخته زیرپایی ۴ سانتیمتر و حداقل عرض ان ها ۲۵ سانتیمتر است. اینگونه تخته ها باید کاملا سالم، بدون ترک و از مقاومت کافی برخوردار باشند.

پوشش تخته های زیرپایی حداقل ۲۰ سانتیمتر باشد و در صورتی که دو تخته کنار هم قرار میگیرند، ۲۰ سانتیمتر از قطعه عرضی داربست عبور کند.

برای جلوگیری از سقوط ابزار و مصالح، تخته های کناری (پاخور) نصب شود.

برای جلوگیری از سقوط افراد، جان پناه به ارتفاع ۱ متر نصب شود.

در داربست های بلند، برای بالا و پایین رفتن فقط از نردبان سالم استفاده شود.

در ارتفاع ۴٫۵ متری از سطح زمین، توری فلزی که ان را اصطلاحا (( سقف حفاظتی )) می نامند، نصب می شود. حداقل عرض این حفاظ باید ۱٫۵ متر باشد.

از انباشتن مصالح ساختمانی روی تخته های زیرپایی به صورت متمرکز خودداری شود. مصالح ساختمانی به هیچ وجه نباید از مانع عبور و مرور افراد روی داربست شوند.

در داربست های مرتفع؛ در صورت امکان از کمربند ایمنی استفاده شود.

حفاظت و ایمنی در داربست

پاسخی بگذارید